Categorie archief: Nieuws

Argentinië

 

Patagonië,

die stilte kruipt in je ziel,

dat vervaagt niet.

We zitten in ons vaste lunchcafé en mijn Engelse vriendin vraagt met haar lichte en charmante accent: ‘hoe was het nou echt in Argentinië?’

We trokken daar een maand lang rond met vrienden die er wonen.Hoe was het nou echt, herhaal ik voor mezelf? Er is altijd zoveel meer wat je meebrengt van een reis dan foto’s en de verhalen. Er is een innerlijke ruimte waar zoveel wordt opgeslagen dat enkel voor eigen bewoning is of voor vriendschappen waarin verhalen worden begrepen zoals ze bedoeld zijn. Patagonië vertel ik haar, dat was een plek waar ik nog steeds niet helemaal van terug ben. De eindeloze eindeloosheid waarbij zelfs de innerlijke dialoog verstomt. Is het een mooi landschap?  Allemaal stekels van een soort grauw grijs op een eindeloze vlakte. Nu pas heb ik het boek ontdekt van |William Henry Hudson: doelloze dagen in Patagonië. Hij schreef dat in 1893. Hij verwoord waar ik naar zocht. ‘Er zijn landschappen op de wereld die een absoluut prachtig plaatje maken, maar vreemd genoeg vervagen die na verloop van tijd. Patagonië kruipt in je ziel. Die stilte vind je bijna nergens op de wereld meer. Dat beeld vervaagt niet’.

Later in El Bolson maakten we kennis met een vriendin van Alejandra – onze gastvrouw. Zij woonde in een wel zeer simpel huisje in de bergen. Er was geen stoel om op te zitten, wel een paar goor witte plastic krukken. Om toch enig geld te verdienen is ze oesterzwammen gaan kweken. Ze plukte er voor onze maaltijd en al snijdend zei ze: ‘ik heb mijn goede mes uitgeleend aan een vriend’.

De takken van haar appelbomen waren zwaar van de heerlijke eetbare appels. Maar daarmee was geen geld te verdienen, want die groeiden overal en in het wild. Ze nam ons mee naar buiten. Het kleine twee kamerhuisje zag er aan de buitenzijde nog armoediger uit met ongeverfde planken en een scheve regenpijp die geen dienst deed. Maar de omgeving en het uitzicht was schitterend. De bergen aan de overzijde van de vallei waren adembenemend mooi.

Ze wees ons tot waar de steile berg van haar was. Haar land, uitgestrekt en vruchtbaar. Toch had ze, zo ver van de dorpskern en de echt bewoonde wereld zelfs  electra en stromend water.

Was ze arm of rijk. Ik wist het niet.

Terug in Nederland moest ik vreselijk wennen en ging niet zomaar weer over tot de orde van de dag. Waaraan moest ik dan zo  wennen? Ik bleef ernaar zoeken en wist het niet. Er zijn zoveel meer vragen dan antwoorden. Het voelde alsof ik een te krap jasje aanhad, niet voluit kon ademhalen. Niet mijn echte vrienden hadden snelle oordelen. Maar om me heen, oppervlakkige kennissen wisten met de snelheid van het licht antwoorden op dingen waar ze niets van wisten, geen ervaring mee hadden. Het was te klein te schraal. En uitgaande van veronderstellingen. Argentinië was zo boven het oordeel, omdat het niet viel in door mij te herkennen categorie.

Michel de Montaigne liet in 1572 een penning slaan met daarin de woorden: ik onthoud mij van oordeel. Een vriendin filosoof zegt fel: ‘dat kan niet’. We hebben een oordeel nodig, zonder oordeel kun je niet leven.Vooroordelen? Misschien bedoelde hij vooroordelen? Ze knikt en dat krijgt haar fiat.

Een geheime plek met zoveel stilte

Soms gaan woorden als een sleepnet over de werkelijkheid

Als ik middenin de nieuw geverfde kamer bij mijn buren sta zie ik het hangen. Met één oor luister ik naar de enthousiaste details van hun nieuwe aankopen: de witte banken, de oude stoel die op zolder stond en die inderdaad als een juweeltje nieuw bekleed staat te pronken.

Zestigers die na meer dan  dertig jaar huren het huis kochten. Het eigen bezit. Maar ik ben gebiologeerd door het schilderij. Het is groot. Het is van een volle koninklijke kleur blauw. De huisjes weerspiegelen zich in het water en de schemering valt in. De tijd tussen licht en donker. De overgang van dag naar nacht. Dat transformerende geheimzinnige moment voor de duisternis intreedt.

Ik zak op de nieuwe bank en haal diep adem van genot voor deze sobere schoonheid en voel een lichte gêne en oordeel voor mijn plots opvlammende liefde voor deze afbeelding.

Ik slik, negeer mijn gêne en vraag aan Greetje, de eigenaresse, in welk huisje zij zou willen wonen. Ze wijst maar eigenlijk behoeft het geen antwoord. We zijn even stil en kijken allebei naar dat beeld aan de wand, dat beeld buiten ons en dan vertelt ze:’ Toen ik dit zag wilde ik het direct om mij heen hebben. Het is iets van vroeger en heeft te maken met mijn innerlijke kind. Niks kinderachtigs maar uit een tijd dat er nog beloftes en onbedorven dromen waren   onbeïnvloedt en een eigenheid die niet gedwarsboomd werd.

Kun je een beeld, een schilderij verklaren? Zijn woorden in conflict met een afbeelding? Greetje geniet van mijn genieten, wat niet wil zeggen dat wij hetzelfde zien.

Gregg Furth is een man die het  spontane’ tekenen ontwierp om onbewuste processen bewust te maken naar aanleiding van de ideeën van Jung over de betekenis van kleuren in onze westerse cultuur. Hij leert tekeningen interpreteren voor therapeutische doeleinden, de juiste vragen stellen over dat wat opvalt in de tekening. Benoemen en bevragen over dat wat  wordt weggelaten  en waarom op zoek naar dat innerlijke spoor. Een tekening en een schilderij weerspiegelen een ontwikkelingsstadium van de makers, maar ook van de waarnemer?

Mijn gevoelens zijn verward en moeten gedecodeerd worden. Wat is dit beeld buiten mij dat mij zo diep vanbinnen treft en zoveel gevoelens en emoties oproept?

Deze geheime plek met zoveel stilte.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een geheime plek met zoveel stilte

 

Soms gaan woorden als een sleepnet over de werkelijkheid

 

Als ik middenin de nieuw geverfde kamer bij mijn buren sta zie ik het hangen. Met één oor luister ik naar de enthousiaste details van hun nieuwe aankopen: de witte banken, de oude stoel die op zolder stond en die inderdaad als een juweeltje nieuw bekleed staat te pronken.

 

Zestigers die na meer dan  dertig jaar huren het huis kochten. Het eigen bezit. Maar ik ben gebiologeerd door het schilderij. Het is groot. Het is van een volle koninklijke kleur blauw. De huisjes weerspiegelen zich in het water en de schemering valt in. De tijd tussen licht en donker. De overgang van dag naar nacht. Dat transformerende geheimzinnige moment voor de duisternis intreedt.

 

Ik zak op de nieuwe bank en haal diep adem van genot voor deze sobere schoonheid en voel een lichte gêne en oordeel voor mijn plots opvlammende liefde voor deze afbeelding.

 

Ik slik, negeer mijn gêne en vraag aan Greetje, de eigenaresse, in welk huisje zij zou willen wonen. Ze wijst maar eigenlijk behoeft het geen antwoord. We zijn even stil en kijken allebei naar dat beeld aan de wand, dat beeld buiten ons en dan vertelt ze:’ Toen ik dit zag wilde ik het direct om mij heen hebben. Het is iets van vroeger en heeft te maken met mijn innerlijke kind. Niks kinderachtigs maar uit een tijd dat er nog beloftes en onbedorven dromen waren   onbeïnvloedt en een eigenheid die niet gedwarsboomd werd.

 

Kun je een beeld, een schilderij verklaren? Zijn woorden in conflict met een afbeelding? Greetje geniet van mijn genieten, wat niet wil zeggen dat wij hetzelfde zien.

 

Gregg Furth is een man die het  spontane’ tekenen ontwierp om onbewuste processen bewust te maken naar aanleiding van de ideeën van Jung over de betekenis van kleuren in onze westerse cultuur. Hij leert tekeningen interpreteren voor therapeutische doeleinden, de juiste vragen stellen over dat wat opvalt in de tekening. Benoemen en bevragen over dat wat  wordt weggelaten  en waarom op zoek naar dat innerlijke spoor. Een tekening en een schilderij weerspiegelen een ontwikkelingsstadium van de makers, maar ook van de waarnemer?

 

Mijn gevoelens zijn verward en moeten gedecodeerd worden. Wat is dit beeld buiten mij dat mij zo diep vanbinnen treft en zoveel gevoelens en emoties oproept?

 

Deze geheime plek met zoveel stilte.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een geheime plek met zoveel stilte

 

Soms gaan woorden als een sleepnet over de werkelijkheid

 

Als ik middenin de nieuw geverfde kamer bij mijn buren sta zie ik het hangen. Met één oor luister ik naar de enthousiaste details van hun nieuwe aankopen: de witte banken, de oude stoel die op zolder stond en die inderdaad als een juweeltje nieuw bekleed staat te pronken.

 

Zestigers die na meer dan  dertig jaar huren het huis kochten. Het eigen bezit. Maar ik ben gebiologeerd door het schilderij. Het is groot. Het is van een volle koninklijke kleur blauw. De huisjes weerspiegelen zich in het water en de schemering valt in. De tijd tussen licht en donker. De overgang van dag naar nacht. Dat transformerende geheimzinnige moment voor de duisternis intreedt.

 

Ik zak op de nieuwe bank en haal diep adem van genot voor deze sobere schoonheid en voel een lichte gêne en oordeel voor mijn plots opvlammende liefde voor deze afbeelding.

 

Ik slik, negeer mijn gêne en vraag aan Greetje, de eigenaresse, in welk huisje zij zou willen wonen. Ze wijst maar eigenlijk behoeft het geen antwoord. We zijn even stil en kijken allebei naar dat beeld aan de wand, dat beeld buiten ons en dan vertelt ze:’ Toen ik dit zag wilde ik het direct om mij heen hebben. Het is iets van vroeger en heeft te maken met mijn innerlijke kind. Niks kinderachtigs maar uit een tijd dat er nog beloftes en onbedorven dromen waren   onbeïnvloedt en een eigenheid die niet gedwarsboomd werd.

 

Kun je een beeld, een schilderij verklaren? Zijn woorden in conflict met een afbeelding? Greetje geniet van mijn genieten, wat niet wil zeggen dat wij hetzelfde zien.

 

Gregg Furth is een man die het  spontane’ tekenen ontwierp om onbewuste processen bewust te maken naar aanleiding van de ideeën van Jung over de betekenis van kleuren in onze westerse cultuur. Hij leert tekeningen interpreteren voor therapeutische doeleinden, de juiste vragen stellen over dat wat opvalt in de tekening. Benoemen en bevragen over dat wat  wordt weggelaten  en waarom op zoek naar dat innerlijke spoor. Een tekening en een schilderij weerspiegelen een ontwikkelingsstadium van de makers, maar ook van de waarnemer?

 

Mijn gevoelens zijn verward en moeten gedecodeerd worden. Wat is dit beeld buiten mij dat mij zo diep vanbinnen treft en zoveel gevoelens en emoties oproept?

 

Deze geheime plek met zoveel stilte.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een geheime plek met zoveel stilte

 

Soms gaan woorden als een sleepnet over de werkelijkheid

 

Als ik middenin de nieuw geverfde kamer bij mijn buren sta zie ik het hangen. Met één oor luister ik naar de enthousiaste details van hun nieuwe aankopen: de witte banken, de oude stoel die op zolder stond en die inderdaad als een juweeltje nieuw bekleed staat te pronken.

 

Zestigers die na meer dan  dertig jaar huren het huis kochten. Het eigen bezit. Maar ik ben gebiologeerd door het schilderij. Het is groot. Het is van een volle koninklijke kleur blauw. De huisjes weerspiegelen zich in het water en de schemering valt in. De tijd tussen licht en donker. De overgang van dag naar nacht. Dat transformerende geheimzinnige moment voor de duisternis intreedt.

 

Ik zak op de nieuwe bank en haal diep adem van genot voor deze sobere schoonheid en voel een lichte gêne en oordeel voor mijn plots opvlammende liefde voor deze afbeelding.

 

Ik slik, negeer mijn gêne en vraag aan Greetje, de eigenaresse, in welk huisje zij zou willen wonen. Ze wijst maar eigenlijk behoeft het geen antwoord. We zijn even stil en kijken allebei naar dat beeld aan de wand, dat beeld buiten ons en dan vertelt ze:’ Toen ik dit zag wilde ik het direct om mij heen hebben. Het is iets van vroeger en heeft te maken met mijn innerlijke kind. Niks kinderachtigs maar uit een tijd dat er nog beloftes en onbedorven dromen waren   onbeïnvloedt en een eigenheid die niet gedwarsboomd werd.

 

Kun je een beeld, een schilderij verklaren? Zijn woorden in conflict met een afbeelding? Greetje geniet van mijn genieten, wat niet wil zeggen dat wij hetzelfde zien.

 

Gregg Furth is een man die het  spontane’ tekenen ontwierp om onbewuste processen bewust te maken naar aanleiding van de ideeën van Jung over de betekenis van kleuren in onze westerse cultuur. Hij leert tekeningen interpreteren voor therapeutische doeleinden, de juiste vragen stellen over dat wat opvalt in de tekening. Benoemen en bevragen over dat wat  wordt weggelaten  en waarom op zoek naar dat innerlijke spoor. Een tekening en een schilderij weerspiegelen een ontwikkelingsstadium van de makers, maar ook van de waarnemer?

 

Mijn gevoelens zijn verward en moeten gedecodeerd worden. Wat is dit beeld buiten mij dat mij zo diep vanbinnen treft en zoveel gevoelens en emoties oproept?

 

Deze geheime plek met zoveel stilte.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Waar ben je nu?

Waar ben je nu?

Blijf niet zoeken naar de waarheid maar laat alleen al je meningen los.

Terugslenterend naar ons hotel van een vroege ochtendkoffie op een zonnig terras in Contrexéville kwam ik langs wat kleine winkeltjes. In het hoogseizoen is het hier nog stiller dan op een boerendorp op zondagmiddag tijdens het middagdutje. Maar de kleine boekhandel intrigeerde mij en ik ging er binnen. Op de uitgestalde boekentafel was er één boek dat opviel. Een wel zeer aantrekkelijk hoofd van een grijze vijftiger glimlachte mij tegemoet. Ik herinner me enkel zijn naam: Philipe. De titel was: Ou est tu maintenant?

De titel bleef me bezighouden en gemakshalve nam ik aan dat hij het over een ‘zij’ had. Wat bedoelde hij met deze titel?

WAAR ben je nu?

Waar ben je NU?

Waar ben JIJ nu?

 

Was hij haar kwijt en wilde hij haar vinden? Of vroeg hij naar haar innerlijk proces en de richting waarin ze zich NU bewoog? Vroeg hij naar haar aannames en opvattingen en hoe haar innerlijke landschap eruit zag? Wilde hij weten welk bewustzijnsniveau ze als het hare beschouwde en wat voorgrond was NU?

Wilde hij vertellen waar hij zich bevond in relatie tot haar en zo met haar in een uitwisseling komen? Of was het boek een spannende misdaadroman?

Ik zal het nooit weten.

Terugrijdend naar Nederland bleef het me kilometers lang bezighouden. Het leek verwantschap te hebben met de pas op de plaats die ik vaak maak en mezelf bevraag. Waar ben ik NU? Kan ik de koninklijke kunstenaar worden waar Marga Adama overschrijft in haar boek en mijzelf herscheppen door een andere visie. Of moet ik stoppen met ‘worden’ en meer ‘zijn’?

Transpersoonlijke spiritualiteit betekent dat je de onechte goden, angsten en illusies die je gevangen houden in je verleden opgraaft. ‘Verander één coördinaat in je spirituele kompas en je verandert de richting van je hele leven’ schrijft Caroline Myss in haar nieuwste boek: de Burcht.

Wijze woorden.

Benjamin Zander deed het nog anders. Zijn studenten gaf hij een tien, nog voordat ze iets hadden gepresteerd. Wel vroeg hij van hen een gemotiveerde brief aan hem te schrijven waarin ze uiteen zetten waarom ze deze tien absoluut verdienden. ‘The secret’ in werking nog voor het boek op de markt was.

Benjamin hield er – als mentor – nog meer ongewone ideëen op na. Hij onderwees hen in de paradoxale regel: rule number six. Het zou een Soefi verhaal kunnen zijn.

Het gezelschap keek vragend op toen een opgewonden student direct kalmeerde na Benjamins zachte antwoord: Thomas denk aan regel nummer zes. Thomas haalde diep adem, glimlachte en vertrok.

Regel nummer zes is: neem jezelf niet zo verdomd serieus legde Benjamin uit.

En de andere vijf regels vroeg zijn gezelschap geïntrigeerd? Met een twinkeling in zijn ogen streek Benjamin eens door zijn grijze haren en zei: ‘het is de enige regel’.

****

 

 

Mysterieuze ontmoetingen

Er is iets, ook al zoek je diep en lang, waar je nooit helemaal achter komt. Niet het licht, maar het woord is het licht der mensen staat er in de bijbel.

Het was in Budapest dat ik hem aansprak in het Engels en vroeg of ik een foto van hem mocht maken. Zonder hapering sprak hij in dezelfde taal terug. Sjouwend met zijn plastic tassen waarin duidelijk al zijn bezittingen uitpuilden had ik hem in een andere taal had horen mompelen. Een taal waarvan ik de klanken wel kon onderscheiden, maar de strekking niet begreep.

Gaat het om een basishouding van welwillendheid het gelaat van de ander te zien zoals Levinas bepleit? Een basishouding die ergens verborgen in onze ziel huist en alle ogenschijnlijke verschillen overschrijdt?

De foto werd gemaakt en ik vroeg hem of hij wat geld wilde. Geld? Zei hij en het leek alsof hij vergeten was wat dat ook alweer was. Hij keek naar de munten die ik in zijn hand legde. Zijn gezicht klaarde op: hé dat was grappig, geld ja ja leuk. Hij bedankte. Het was geen onderdanigheid van een bedelaar. Meer van iemand die je ergens echt een plezier mee deed en je hoffelijk dankte. ‘Maar die foto’s moet je mij opsturen’ sprak hij vastberaden in duidelijk Engels. Even was ik verbaasd. Opsturen? Maar deze man had zo overduidelijk geen vast adres.

‘Ik schrijf mijn naam voor je op’ zei hij en pakte een stukje karton uit de dicht bij zijnde vuilnisbak. Ik gaf hem mijn pen en hij schreef. Zijn naam Gibran kwam goed over, de rest was betekenisloos zei onze gastvrouw die ik het toonde. ‘Maar ik vind hem wel, zend die foto’s maar aan mij, het zal hem vreugde geven’ zei ze. Het stukje karton was achteraf voor mij bijna het belangrijkste wat ik mee terugbracht van deze reis.