Een geheime plek met zoveel stilte

Soms gaan woorden als een sleepnet over de werkelijkheid

Als ik middenin de nieuw geverfde kamer bij mijn buren sta zie ik het hangen. Met één oor luister ik naar de enthousiaste details van hun nieuwe aankopen: de witte banken, de oude stoel die op zolder stond en die inderdaad als een juweeltje nieuw bekleed staat te pronken.

Zestigers die na meer dan  dertig jaar huren het huis kochten. Het eigen bezit. Maar ik ben gebiologeerd door het schilderij. Het is groot. Het is van een volle koninklijke kleur blauw. De huisjes weerspiegelen zich in het water en de schemering valt in. De tijd tussen licht en donker. De overgang van dag naar nacht. Dat transformerende geheimzinnige moment voor de duisternis intreedt.

Ik zak op de nieuwe bank en haal diep adem van genot voor deze sobere schoonheid en voel een lichte gêne en oordeel voor mijn plots opvlammende liefde voor deze afbeelding.

Ik slik, negeer mijn gêne en vraag aan Greetje, de eigenaresse, in welk huisje zij zou willen wonen. Ze wijst maar eigenlijk behoeft het geen antwoord. We zijn even stil en kijken allebei naar dat beeld aan de wand, dat beeld buiten ons en dan vertelt ze:’ Toen ik dit zag wilde ik het direct om mij heen hebben. Het is iets van vroeger en heeft te maken met mijn innerlijke kind. Niks kinderachtigs maar uit een tijd dat er nog beloftes en onbedorven dromen waren   onbeïnvloedt en een eigenheid die niet gedwarsboomd werd.

Kun je een beeld, een schilderij verklaren? Zijn woorden in conflict met een afbeelding? Greetje geniet van mijn genieten, wat niet wil zeggen dat wij hetzelfde zien.

Gregg Furth is een man die het  spontane’ tekenen ontwierp om onbewuste processen bewust te maken naar aanleiding van de ideeën van Jung over de betekenis van kleuren in onze westerse cultuur. Hij leert tekeningen interpreteren voor therapeutische doeleinden, de juiste vragen stellen over dat wat opvalt in de tekening. Benoemen en bevragen over dat wat  wordt weggelaten  en waarom op zoek naar dat innerlijke spoor. Een tekening en een schilderij weerspiegelen een ontwikkelingsstadium van de makers, maar ook van de waarnemer?

Mijn gevoelens zijn verward en moeten gedecodeerd worden. Wat is dit beeld buiten mij dat mij zo diep vanbinnen treft en zoveel gevoelens en emoties oproept?

Deze geheime plek met zoveel stilte.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een geheime plek met zoveel stilte

 

Soms gaan woorden als een sleepnet over de werkelijkheid

 

Als ik middenin de nieuw geverfde kamer bij mijn buren sta zie ik het hangen. Met één oor luister ik naar de enthousiaste details van hun nieuwe aankopen: de witte banken, de oude stoel die op zolder stond en die inderdaad als een juweeltje nieuw bekleed staat te pronken.

 

Zestigers die na meer dan  dertig jaar huren het huis kochten. Het eigen bezit. Maar ik ben gebiologeerd door het schilderij. Het is groot. Het is van een volle koninklijke kleur blauw. De huisjes weerspiegelen zich in het water en de schemering valt in. De tijd tussen licht en donker. De overgang van dag naar nacht. Dat transformerende geheimzinnige moment voor de duisternis intreedt.

 

Ik zak op de nieuwe bank en haal diep adem van genot voor deze sobere schoonheid en voel een lichte gêne en oordeel voor mijn plots opvlammende liefde voor deze afbeelding.

 

Ik slik, negeer mijn gêne en vraag aan Greetje, de eigenaresse, in welk huisje zij zou willen wonen. Ze wijst maar eigenlijk behoeft het geen antwoord. We zijn even stil en kijken allebei naar dat beeld aan de wand, dat beeld buiten ons en dan vertelt ze:’ Toen ik dit zag wilde ik het direct om mij heen hebben. Het is iets van vroeger en heeft te maken met mijn innerlijke kind. Niks kinderachtigs maar uit een tijd dat er nog beloftes en onbedorven dromen waren   onbeïnvloedt en een eigenheid die niet gedwarsboomd werd.

 

Kun je een beeld, een schilderij verklaren? Zijn woorden in conflict met een afbeelding? Greetje geniet van mijn genieten, wat niet wil zeggen dat wij hetzelfde zien.

 

Gregg Furth is een man die het  spontane’ tekenen ontwierp om onbewuste processen bewust te maken naar aanleiding van de ideeën van Jung over de betekenis van kleuren in onze westerse cultuur. Hij leert tekeningen interpreteren voor therapeutische doeleinden, de juiste vragen stellen over dat wat opvalt in de tekening. Benoemen en bevragen over dat wat  wordt weggelaten  en waarom op zoek naar dat innerlijke spoor. Een tekening en een schilderij weerspiegelen een ontwikkelingsstadium van de makers, maar ook van de waarnemer?

 

Mijn gevoelens zijn verward en moeten gedecodeerd worden. Wat is dit beeld buiten mij dat mij zo diep vanbinnen treft en zoveel gevoelens en emoties oproept?

 

Deze geheime plek met zoveel stilte.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een geheime plek met zoveel stilte

 

Soms gaan woorden als een sleepnet over de werkelijkheid

 

Als ik middenin de nieuw geverfde kamer bij mijn buren sta zie ik het hangen. Met één oor luister ik naar de enthousiaste details van hun nieuwe aankopen: de witte banken, de oude stoel die op zolder stond en die inderdaad als een juweeltje nieuw bekleed staat te pronken.

 

Zestigers die na meer dan  dertig jaar huren het huis kochten. Het eigen bezit. Maar ik ben gebiologeerd door het schilderij. Het is groot. Het is van een volle koninklijke kleur blauw. De huisjes weerspiegelen zich in het water en de schemering valt in. De tijd tussen licht en donker. De overgang van dag naar nacht. Dat transformerende geheimzinnige moment voor de duisternis intreedt.

 

Ik zak op de nieuwe bank en haal diep adem van genot voor deze sobere schoonheid en voel een lichte gêne en oordeel voor mijn plots opvlammende liefde voor deze afbeelding.

 

Ik slik, negeer mijn gêne en vraag aan Greetje, de eigenaresse, in welk huisje zij zou willen wonen. Ze wijst maar eigenlijk behoeft het geen antwoord. We zijn even stil en kijken allebei naar dat beeld aan de wand, dat beeld buiten ons en dan vertelt ze:’ Toen ik dit zag wilde ik het direct om mij heen hebben. Het is iets van vroeger en heeft te maken met mijn innerlijke kind. Niks kinderachtigs maar uit een tijd dat er nog beloftes en onbedorven dromen waren   onbeïnvloedt en een eigenheid die niet gedwarsboomd werd.

 

Kun je een beeld, een schilderij verklaren? Zijn woorden in conflict met een afbeelding? Greetje geniet van mijn genieten, wat niet wil zeggen dat wij hetzelfde zien.

 

Gregg Furth is een man die het  spontane’ tekenen ontwierp om onbewuste processen bewust te maken naar aanleiding van de ideeën van Jung over de betekenis van kleuren in onze westerse cultuur. Hij leert tekeningen interpreteren voor therapeutische doeleinden, de juiste vragen stellen over dat wat opvalt in de tekening. Benoemen en bevragen over dat wat  wordt weggelaten  en waarom op zoek naar dat innerlijke spoor. Een tekening en een schilderij weerspiegelen een ontwikkelingsstadium van de makers, maar ook van de waarnemer?

 

Mijn gevoelens zijn verward en moeten gedecodeerd worden. Wat is dit beeld buiten mij dat mij zo diep vanbinnen treft en zoveel gevoelens en emoties oproept?

 

Deze geheime plek met zoveel stilte.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een geheime plek met zoveel stilte

 

Soms gaan woorden als een sleepnet over de werkelijkheid

 

Als ik middenin de nieuw geverfde kamer bij mijn buren sta zie ik het hangen. Met één oor luister ik naar de enthousiaste details van hun nieuwe aankopen: de witte banken, de oude stoel die op zolder stond en die inderdaad als een juweeltje nieuw bekleed staat te pronken.

 

Zestigers die na meer dan  dertig jaar huren het huis kochten. Het eigen bezit. Maar ik ben gebiologeerd door het schilderij. Het is groot. Het is van een volle koninklijke kleur blauw. De huisjes weerspiegelen zich in het water en de schemering valt in. De tijd tussen licht en donker. De overgang van dag naar nacht. Dat transformerende geheimzinnige moment voor de duisternis intreedt.

 

Ik zak op de nieuwe bank en haal diep adem van genot voor deze sobere schoonheid en voel een lichte gêne en oordeel voor mijn plots opvlammende liefde voor deze afbeelding.

 

Ik slik, negeer mijn gêne en vraag aan Greetje, de eigenaresse, in welk huisje zij zou willen wonen. Ze wijst maar eigenlijk behoeft het geen antwoord. We zijn even stil en kijken allebei naar dat beeld aan de wand, dat beeld buiten ons en dan vertelt ze:’ Toen ik dit zag wilde ik het direct om mij heen hebben. Het is iets van vroeger en heeft te maken met mijn innerlijke kind. Niks kinderachtigs maar uit een tijd dat er nog beloftes en onbedorven dromen waren   onbeïnvloedt en een eigenheid die niet gedwarsboomd werd.

 

Kun je een beeld, een schilderij verklaren? Zijn woorden in conflict met een afbeelding? Greetje geniet van mijn genieten, wat niet wil zeggen dat wij hetzelfde zien.

 

Gregg Furth is een man die het  spontane’ tekenen ontwierp om onbewuste processen bewust te maken naar aanleiding van de ideeën van Jung over de betekenis van kleuren in onze westerse cultuur. Hij leert tekeningen interpreteren voor therapeutische doeleinden, de juiste vragen stellen over dat wat opvalt in de tekening. Benoemen en bevragen over dat wat  wordt weggelaten  en waarom op zoek naar dat innerlijke spoor. Een tekening en een schilderij weerspiegelen een ontwikkelingsstadium van de makers, maar ook van de waarnemer?

 

Mijn gevoelens zijn verward en moeten gedecodeerd worden. Wat is dit beeld buiten mij dat mij zo diep vanbinnen treft en zoveel gevoelens en emoties oproept?

 

Deze geheime plek met zoveel stilte.