Waar ben je nu?

Waar ben je nu?

Blijf niet zoeken naar de waarheid maar laat alleen al je meningen los.

Terugslenterend naar ons hotel van een vroege ochtendkoffie op een zonnig terras in Contrexéville kwam ik langs wat kleine winkeltjes. In het hoogseizoen is het hier nog stiller dan op een boerendorp op zondagmiddag tijdens het middagdutje. Maar de kleine boekhandel intrigeerde mij en ik ging er binnen. Op de uitgestalde boekentafel was er één boek dat opviel. Een wel zeer aantrekkelijk hoofd van een grijze vijftiger glimlachte mij tegemoet. Ik herinner me enkel zijn naam: Philipe. De titel was: Ou est tu maintenant?

De titel bleef me bezighouden en gemakshalve nam ik aan dat hij het over een ‘zij’ had. Wat bedoelde hij met deze titel?

WAAR ben je nu?

Waar ben je NU?

Waar ben JIJ nu?

 

Was hij haar kwijt en wilde hij haar vinden? Of vroeg hij naar haar innerlijk proces en de richting waarin ze zich NU bewoog? Vroeg hij naar haar aannames en opvattingen en hoe haar innerlijke landschap eruit zag? Wilde hij weten welk bewustzijnsniveau ze als het hare beschouwde en wat voorgrond was NU?

Wilde hij vertellen waar hij zich bevond in relatie tot haar en zo met haar in een uitwisseling komen? Of was het boek een spannende misdaadroman?

Ik zal het nooit weten.

Terugrijdend naar Nederland bleef het me kilometers lang bezighouden. Het leek verwantschap te hebben met de pas op de plaats die ik vaak maak en mezelf bevraag. Waar ben ik NU? Kan ik de koninklijke kunstenaar worden waar Marga Adama overschrijft in haar boek en mijzelf herscheppen door een andere visie. Of moet ik stoppen met ‘worden’ en meer ‘zijn’?

Transpersoonlijke spiritualiteit betekent dat je de onechte goden, angsten en illusies die je gevangen houden in je verleden opgraaft. ‘Verander één coördinaat in je spirituele kompas en je verandert de richting van je hele leven’ schrijft Caroline Myss in haar nieuwste boek: de Burcht.

Wijze woorden.

Benjamin Zander deed het nog anders. Zijn studenten gaf hij een tien, nog voordat ze iets hadden gepresteerd. Wel vroeg hij van hen een gemotiveerde brief aan hem te schrijven waarin ze uiteen zetten waarom ze deze tien absoluut verdienden. ‘The secret’ in werking nog voor het boek op de markt was.

Benjamin hield er – als mentor – nog meer ongewone ideëen op na. Hij onderwees hen in de paradoxale regel: rule number six. Het zou een Soefi verhaal kunnen zijn.

Het gezelschap keek vragend op toen een opgewonden student direct kalmeerde na Benjamins zachte antwoord: Thomas denk aan regel nummer zes. Thomas haalde diep adem, glimlachte en vertrok.

Regel nummer zes is: neem jezelf niet zo verdomd serieus legde Benjamin uit.

En de andere vijf regels vroeg zijn gezelschap geïntrigeerd? Met een twinkeling in zijn ogen streek Benjamin eens door zijn grijze haren en zei: ‘het is de enige regel’.

****